Jedna noc...
Krzyk, ból, krew...
Dwa serca przestają bić,
Dwie osoby umierają,
Lecz nie tak samo...
Stracona osoba...
Stracone serce...
Stracone uczucia...
Stracone życie...
Stracona dusza...
Żyje, nie umiera.
Czuje.
Kocha.
Udaje.
Egzystuje.
Nie jest martwa.
Jest obecnaduszą i ciałem.
Jednaosoba.
Bez życia.
Bez serca.
Bez duszy.
Krzyk, ból, krew...
Dwa serca przestają bić,
Dwie osoby umierają,
Lecz nie tak samo...
Stracona osoba...
Stracone serce...
Stracone uczucia...
Stracone życie...
Stracona dusza...
Udaje.
Egzystuje.
Jest obecna
Jedna
Bez życia.
Bez serca.
Bez duszy.
Oto jest prolog. Nie bardzo mi się podoba, ale nie miałam na niego pomysłu. Bardzo proszę, jeżeli ktoś w ogóle wchodzi na mojego bloga, niech komentuje. pozdrawiam
Scathach
Ty...Ty...Ty...! Kurde i dlaczegóż to mi o tym nie powiedziałaś?!?!?! Ja to tam mogę zrozumieć, że chcesz coś zachować w tajemnicy, ale bez przesadyzmu!!!
OdpowiedzUsuńPrzestań gadać, że Ci się nie podoba, bo jak ja się wkurzę to nie ma zmiłuj i Ty dobrze o tym wiesz. Prolog bardzo czytelny, mógłby być dłuższy natomiast ta forma, którą wybrałaś nadaje mu wyjątkowego charakteru. Bardzo mi się podoba, no i cóż... co tu więcej? Czekam na dalszą część, bo jeśli to jest ta historia o której myślę... To zapowiada się ZAJEBIŚCIE. Przepraszam za słowo XD
Całuję i pozdrawiam gorąco :*
Ty już wiesz kto <3
Zapowiada się ciekawie... :) Pisz dalej, życzę weny :)
OdpowiedzUsuńOto mój blog :) http://edward-bella-new-story.blog.pl/
Pozdrawiam :)