Ja...Ja...Ja! Oczywiście, Ventres, że wiem kim jesteś. Co do Twojego oburzenia, to nie chciałabym przypominać Ci, że Ty zataiłaś przede mną o wiele więcej niż dwa czy trzy posty :). W każdym razie, skoro pojawiły się pierwsze komentarze, to pojawia się również rozdział. Bardzo dziękuję za słowa uznania i zachętę do dalszego pisania. Tak więc wstawiam pierwszy rozdział z nadzieją, że komuś będzie chciało się to czytać.
Perspektywa Jaspera
Biegłem przez las, wiatr rozwiewał mi włosy. Polowanie było udane, tym razem trafiły się same drapieżniki, choć nijak mogły równać się z ludzką krwią. Zwolniłem. Nie mogę tak myśleć. Skończyłem z tym; już nie jestem tą bezduszną bestią, która kierowała mną przez większość mojego wampirzego życia...nie, egzystencji. To lepsze słowo. Zwolniłem jeszcze bardziej, aż biegłem już w ludzkim tempie. Alice zapewne jest już w domu, ale nie mam się po co spieszyć. Lubiłem czasem trochę zwolnić, pomyśleć w samotności.
Nagle poczułem jakiś obcy zapach. Był tak mocny, że aż się zatrzymałem. Nigdy w ciągu mego, bądź co bądź długiego istnienia, nie czułem czegoś takiego. Po chwili dotarły do mnie jeszcze inne zapachy, choć nie tak ciekawe, mocno przytłumione przez tamten.
Ruszyłem w kierunku, z którego dochodziły. Dobiegłem do małej polanki i zatrzymałem się tuż przed linią drzew. Wiatr wiał z naprzeciwka, więc mój zapach nie dotarł jeszcze do osób znajdujących się na polance. Wyjrzałem spomiędzy gałęzi. Na środku polanki stała niska, szczupła wampirzyca z długimi do kolan rudymi włosami. Kiedy mój wzrok spoczął na jej twarzy, zamarłem. Miała delikatną twarz, drobny nos, pełne blade usta i wysokie kości policzkowe. Wzrok miała spuszczony, długie rzęsy rzucały cienie na policzki. Była ubrana w luźne czarne spodnie i męską, szarą bluzę w rozmiarze Emmetta. Otaczało ją sześciu mężczyzn postury mojego misiowatego braciszka. Wszyscy byli wampirami i sądząc z ich min i niewybrednych komentarzy, nie mieli dobrych zamiarów względem dziewczyny.
Powinienem jej pomóc, ale nie mogłem ruszyć się z miejsca. Jej widok poruszył tę część mojego martwego serca, której nawet Alice nie potrafiła obudzić, bo nie jej była przeznaczona. Drobna wampirzyca wyglądała prawie tak samo jak moja młodsza siostra, Joyce. Ale to nie mogła być ona. Przecież widziałem jak rosła, dojrzewała. Widziałem, jak zakłada rodzinę i umiera. Mimo to była niemal identyczna. Przed oczami przeleciały mi wszystkie wspomnienia z nią związane. Jej narodziny, nasze wspólne zabawy i konne przejażdżki. Później moja ucieczka do wojska, to jak wymykałem się od Marii, żeby na nią popatrzeć. Z zamyślenia wyrwał mnie głos jednego z wampirów.
-No, dziewczynko, nie potrzebujesz może ochrony? Paru silnych przyjaciół?-on i jego koledzy zarechotali. Dziewczyna nie zareagowała. Postanowiłem zainterweniować, ale najpierw chciałem ją uspokoić; w tej sytuacji musiała być przerażona. Skupiłem się na jej uczuciach i ze zdziwienia otworzyłem szerzej oczy. Nie było w nich nawet śladu strachu czy niepokoju. Właściwie wszystkie jej uczucia były jakby przytłumione i wygasłe. Wyczuwałem jedynie ślad czegoś na kształt znudzenia i irytacji.
Nagle wampirzyca podniosła głowę i spojrzała wprost na mnie. Zadrżałem. Jej oczy były duże, ocienione czarnymi rzęsami. Ich tęczówki były hipnotyzujące, w odcieniu głębokiej czerwieni. Choć wyglądała na góra piętnaście lat, była starym wampirem, może nawet dwustuletnim. Z wyglądu przypominała porcelanową lalkę, kruchą i bezbronną. Jednak jej oczy mówiły co innego. Czaiła się w nich mądrość i doświadczenie minionych lat lecz także nieokiełznana dzikość i okrucieństwo. Ale otaczające ją wampiry nie dostrzegały kryjącej się w nich groźby. Ten, który wcześniej się odezwał, podszedł do niej i położył jej rękę na ramieniu. Nachylił się z paskudnym uśmiechem.
Wyszedłem spomiędzy drzew i odchrząknąłem.
-Przepraszam, panowie.-zacząłem. Kiedy odwrócili się zdumieni założyłem ręce na piersi i nadal spokojnie mówiłem dalej.-To mój teren. Mój i mojej rodziny.
-A co nas to obchodzi?-zaśmiał się wysoki brunet o tępym wyrazie twarzy.-Nie mieszaj się, to nic ci się nie stanie. Ale jak chcesz się dołączyć, to powiedz. Powinno wystarczyć.
Skrzywiłem się słysząc jego paskudny śmiech. Jego koledzy zawtórowali mu, wyraźnie rozbawieni tą sytuacją.
-Raczej nie skorzystam.-stwierdziłem zimno.-Lepiej stąd odejdźcie i dajcie jej spokój.
-Twoja strata.-tępy brunet wzruszył ramionami.-Poza tym, widzisz, żeby ona protestowała?
-Może i nie protestuje, pewnie wie, że to bezcelowe. Nie uważacie, że sześciu na jedną dziewczynę to nie fair?-spróbowałem ostatni raz. Wampiry tylko zarechotały i straciły zainteresowanie moją osobą. Westchnąłem zrezygnowany. Nie lubiłem zabijać, Alice będzie zła, ale sami się proszą o kłopoty.-Jak chcecie.-wzruszyłem ramionami. Zanim zdążyli zorientować się, co się dzieje, przyskoczyłem do stojącego najbliżej wampira i jednym ruchem oderwałem mu głowę. W tym samym momencie dziewczyna chwyciła przegub tego, który ją trzymał i z nieprawdopodobną siłą rzuciła nim w las. Zszokowane wampiry przez chwilę stały bez ruchu, aż w końcu rzuciły się na nas wściekle rycząc. Oderwałem głowę kolejnemu, odrzuciłem ją daleko. Wtem stało się cos dziwnego. Kątem oka dostrzegłem, jak dziewczyna lekko porusza nadgarstkami. Z rękawów jej bluzy wysunęły się dwa srebrne sztylety. Zrobiła pełny obrót i zamaszystym ruchem wbiła sztylet w brzuch swego przeciwnika. Cała polana zamarła. To nie powinno się stać. Ostrze sztyletu powinno się złamać, a tymczasem na wylot przebiło wampirzą skórę.
-Sz...szefie? Nic ci się nie stało?-spytał przez ściśnięte gardło ten, którego trzymałem.
-Jak nic, Dan? Ona zrobiła z szefa szaszłyka.-zaoponował tępy brunet, z którym rozmawiałem. Dziewczyna jakby nigdy nic przyłożyła drugi sztylet do szyi szefa bandy i pewnym ruchem pozbawiła go głowy. Potem wszystko potoczyło się niezwykle szybko. Pozbyliśmy się pozostałych wampirów sam nie bardzo wiem w jaki sposób. Kiedy złożyliśmy ciała na stos zorientowałem się, że nie mam jak go zapalić, a ciała niedługo zaczną się regenerować.
-Masz ogień?-spytałem zmieszany dziewczyny. Spojrzała na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy, lekko przekrzywiając głowę. Patrzyła na mnie długo, jakby oceniała moją wartość. Kiedy poczułem się nieswojo, w końcu się odezwała.
-Mam.-jej głos był cichy i spokojny. Podeszła powoli do ciał wampirów i uniosła dłoń przed siebie. Powietrze pomiędzy nią a stosem zafalowało i ciała zapłonęły. Do nieba uniósł się fioletowy, gryzący dym. Kiedy z wampirów został tylko popiół, ogień zgasł tak niespodziewanie, jak się pojawił. Spojrzałem na dziewczynę zaniepokojony.
-Dziękuję za pomoc. Choć nie była potrzebna.-stwierdziła.
-Mam nadzieję, że nie masz co do mnie złych zamiarów, co?-spytałem głupio. Przecież nie mogła zrobić mi krzywdy. Chyba. Kąciki jej ust zadrgały, jakby miała się uśmiechnąć.
-Nie.-poczułem ulgę. Znów zapadła cisza. Głupio było mi stać tak bez słowa, jeszcze głupiej było mi tak po prostu odejść. Poza tym Alice na pewno się niecierpliwi.
-Może chciałabyś pójść ze mną?-spytałem w końcu.-Mieszkam niedaleko.
-Jeżeli nie będzie ci to przeszkadzało.-wampirzyca skinęła głową. Ruszyliśmy bez słowa do domu. Moje myśli krążyły wokół tego, co stało się na polanie. Nic z tego nie rozumiałem. Jednak miałem teraz poważniejszy problem. Jak wytłumaczę się swojej żonie?
Scathach
Biegłem przez las, wiatr rozwiewał mi włosy. Polowanie było udane, tym razem trafiły się same drapieżniki, choć nijak mogły równać się z ludzką krwią. Zwolniłem. Nie mogę tak myśleć. Skończyłem z tym; już nie jestem tą bezduszną bestią, która kierowała mną przez większość mojego wampirzego życia...nie, egzystencji. To lepsze słowo. Zwolniłem jeszcze bardziej, aż biegłem już w ludzkim tempie. Alice zapewne jest już w domu, ale nie mam się po co spieszyć. Lubiłem czasem trochę zwolnić, pomyśleć w samotności.
Nagle poczułem jakiś obcy zapach. Był tak mocny, że aż się zatrzymałem. Nigdy w ciągu mego, bądź co bądź długiego istnienia, nie czułem czegoś takiego. Po chwili dotarły do mnie jeszcze inne zapachy, choć nie tak ciekawe, mocno przytłumione przez tamten.
Ruszyłem w kierunku, z którego dochodziły. Dobiegłem do małej polanki i zatrzymałem się tuż przed linią drzew. Wiatr wiał z naprzeciwka, więc mój zapach nie dotarł jeszcze do osób znajdujących się na polance. Wyjrzałem spomiędzy gałęzi. Na środku polanki stała niska, szczupła wampirzyca z długimi do kolan rudymi włosami. Kiedy mój wzrok spoczął na jej twarzy, zamarłem. Miała delikatną twarz, drobny nos, pełne blade usta i wysokie kości policzkowe. Wzrok miała spuszczony, długie rzęsy rzucały cienie na policzki. Była ubrana w luźne czarne spodnie i męską, szarą bluzę w rozmiarze Emmetta. Otaczało ją sześciu mężczyzn postury mojego misiowatego braciszka. Wszyscy byli wampirami i sądząc z ich min i niewybrednych komentarzy, nie mieli dobrych zamiarów względem dziewczyny.
Powinienem jej pomóc, ale nie mogłem ruszyć się z miejsca. Jej widok poruszył tę część mojego martwego serca, której nawet Alice nie potrafiła obudzić, bo nie jej była przeznaczona. Drobna wampirzyca wyglądała prawie tak samo jak moja młodsza siostra, Joyce. Ale to nie mogła być ona. Przecież widziałem jak rosła, dojrzewała. Widziałem, jak zakłada rodzinę i umiera. Mimo to była niemal identyczna. Przed oczami przeleciały mi wszystkie wspomnienia z nią związane. Jej narodziny, nasze wspólne zabawy i konne przejażdżki. Później moja ucieczka do wojska, to jak wymykałem się od Marii, żeby na nią popatrzeć. Z zamyślenia wyrwał mnie głos jednego z wampirów.
-No, dziewczynko, nie potrzebujesz może ochrony? Paru silnych przyjaciół?-on i jego koledzy zarechotali. Dziewczyna nie zareagowała. Postanowiłem zainterweniować, ale najpierw chciałem ją uspokoić; w tej sytuacji musiała być przerażona. Skupiłem się na jej uczuciach i ze zdziwienia otworzyłem szerzej oczy. Nie było w nich nawet śladu strachu czy niepokoju. Właściwie wszystkie jej uczucia były jakby przytłumione i wygasłe. Wyczuwałem jedynie ślad czegoś na kształt znudzenia i irytacji.
Nagle wampirzyca podniosła głowę i spojrzała wprost na mnie. Zadrżałem. Jej oczy były duże, ocienione czarnymi rzęsami. Ich tęczówki były hipnotyzujące, w odcieniu głębokiej czerwieni. Choć wyglądała na góra piętnaście lat, była starym wampirem, może nawet dwustuletnim. Z wyglądu przypominała porcelanową lalkę, kruchą i bezbronną. Jednak jej oczy mówiły co innego. Czaiła się w nich mądrość i doświadczenie minionych lat lecz także nieokiełznana dzikość i okrucieństwo. Ale otaczające ją wampiry nie dostrzegały kryjącej się w nich groźby. Ten, który wcześniej się odezwał, podszedł do niej i położył jej rękę na ramieniu. Nachylił się z paskudnym uśmiechem.
Wyszedłem spomiędzy drzew i odchrząknąłem.
-Przepraszam, panowie.-zacząłem. Kiedy odwrócili się zdumieni założyłem ręce na piersi i nadal spokojnie mówiłem dalej.-To mój teren. Mój i mojej rodziny.
-A co nas to obchodzi?-zaśmiał się wysoki brunet o tępym wyrazie twarzy.-Nie mieszaj się, to nic ci się nie stanie. Ale jak chcesz się dołączyć, to powiedz. Powinno wystarczyć.
Skrzywiłem się słysząc jego paskudny śmiech. Jego koledzy zawtórowali mu, wyraźnie rozbawieni tą sytuacją.
-Raczej nie skorzystam.-stwierdziłem zimno.-Lepiej stąd odejdźcie i dajcie jej spokój.
-Twoja strata.-tępy brunet wzruszył ramionami.-Poza tym, widzisz, żeby ona protestowała?
-Może i nie protestuje, pewnie wie, że to bezcelowe. Nie uważacie, że sześciu na jedną dziewczynę to nie fair?-spróbowałem ostatni raz. Wampiry tylko zarechotały i straciły zainteresowanie moją osobą. Westchnąłem zrezygnowany. Nie lubiłem zabijać, Alice będzie zła, ale sami się proszą o kłopoty.-Jak chcecie.-wzruszyłem ramionami. Zanim zdążyli zorientować się, co się dzieje, przyskoczyłem do stojącego najbliżej wampira i jednym ruchem oderwałem mu głowę. W tym samym momencie dziewczyna chwyciła przegub tego, który ją trzymał i z nieprawdopodobną siłą rzuciła nim w las. Zszokowane wampiry przez chwilę stały bez ruchu, aż w końcu rzuciły się na nas wściekle rycząc. Oderwałem głowę kolejnemu, odrzuciłem ją daleko. Wtem stało się cos dziwnego. Kątem oka dostrzegłem, jak dziewczyna lekko porusza nadgarstkami. Z rękawów jej bluzy wysunęły się dwa srebrne sztylety. Zrobiła pełny obrót i zamaszystym ruchem wbiła sztylet w brzuch swego przeciwnika. Cała polana zamarła. To nie powinno się stać. Ostrze sztyletu powinno się złamać, a tymczasem na wylot przebiło wampirzą skórę.
-Sz...szefie? Nic ci się nie stało?-spytał przez ściśnięte gardło ten, którego trzymałem.
-Jak nic, Dan? Ona zrobiła z szefa szaszłyka.-zaoponował tępy brunet, z którym rozmawiałem. Dziewczyna jakby nigdy nic przyłożyła drugi sztylet do szyi szefa bandy i pewnym ruchem pozbawiła go głowy. Potem wszystko potoczyło się niezwykle szybko. Pozbyliśmy się pozostałych wampirów sam nie bardzo wiem w jaki sposób. Kiedy złożyliśmy ciała na stos zorientowałem się, że nie mam jak go zapalić, a ciała niedługo zaczną się regenerować.
-Masz ogień?-spytałem zmieszany dziewczyny. Spojrzała na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy, lekko przekrzywiając głowę. Patrzyła na mnie długo, jakby oceniała moją wartość. Kiedy poczułem się nieswojo, w końcu się odezwała.
-Mam.-jej głos był cichy i spokojny. Podeszła powoli do ciał wampirów i uniosła dłoń przed siebie. Powietrze pomiędzy nią a stosem zafalowało i ciała zapłonęły. Do nieba uniósł się fioletowy, gryzący dym. Kiedy z wampirów został tylko popiół, ogień zgasł tak niespodziewanie, jak się pojawił. Spojrzałem na dziewczynę zaniepokojony.
-Dziękuję za pomoc. Choć nie była potrzebna.-stwierdziła.
-Mam nadzieję, że nie masz co do mnie złych zamiarów, co?-spytałem głupio. Przecież nie mogła zrobić mi krzywdy. Chyba. Kąciki jej ust zadrgały, jakby miała się uśmiechnąć.
-Nie.-poczułem ulgę. Znów zapadła cisza. Głupio było mi stać tak bez słowa, jeszcze głupiej było mi tak po prostu odejść. Poza tym Alice na pewno się niecierpliwi.
-Może chciałabyś pójść ze mną?-spytałem w końcu.-Mieszkam niedaleko.
-Jeżeli nie będzie ci to przeszkadzało.-wampirzyca skinęła głową. Ruszyliśmy bez słowa do domu. Moje myśli krążyły wokół tego, co stało się na polanie. Nic z tego nie rozumiałem. Jednak miałem teraz poważniejszy problem. Jak wytłumaczę się swojej żonie?
Scathach