niedziela, 13 lipca 2014

Rozdział 2


Witam! Pojawił się komentarz, pojawia się notka. Kasia, dzięki, że komentujesz :). Mam nadzieję, że komuś jeszcze będzie się chciało to czytać. No nic, zapraszam do lektury.

 
Perspektywa Alice


Chodziłam niespokojnie po salonie. Dlaczego Jaspera jeszcze nie było? czemu nie wrócił do domu zaraz po polowaniu? Czekałam już na niego od godziny. Dzwonienie byłoby bezcelowe; zostawił telefon w domu. Ze zdenerwowania nie potrafiłam usiedzieć w miejscu. Chodziłam w kółko po salonie i zamartwiałam się.
W końcu poczułam go. Był już bardzo blisko domu. Wybiegłam do ogrodu przez szklane drzwi tarasowe i rzuciłam mu się na szyję. Objął mnie. poczułam, że jest spięty. Odsunęłam się od niego parę kroków i zauważyłam, że nie jest sam. Obok niego stała drobna ruda wampirzyca o oczach czerwonych jak krew. Dotarł do mnie jej zapach. Pachniała lasem, wodą i czymś jeszcze. Gdyby nie to, że byłam tak wyczulona na zapach mojego męża, zapewne nie poczułabym go przy niej.


-Cześć, kochanie.-wybąkał Jasper wyraźnie zmieszany. Założyłam ręce na piersi.



-Gdzie byłeś?-spytałam z wyrzutem.-Martwiłam się o ciebie.-w ogrodzie pojawiła się reszta rodziny zwabiona zapachem nieznajomej. Jasper spojrzał na dziewczyną rozmarzonym wzrokiem. Poczułam ukłucie zazdrości. Mój mąż gapił się na nieznajomą dziewczynę jak sroka w gnat. Zmierzyłam ją z góry na dół. Była drobniutka, zdawała się zrobiona z porcelany i nawet ja byłam od niej wyższa. Jak każdy wampir była śliczna, miała harmonijne rysy i piękne włosy. jednak jej oczy były przerażające.


-Ja...wracałem do domu, kiedy poczułem obce wampiry.-zaczął Jasper.-Poszedłem sprawdzić kto to i spotkałem ją-wskazał na swą towarzyszkę.-i sześć innych wampirów.


-Gdzie oni są?-spytał Carlisle. Jasper spuścił wzrok. Poczułam niepokój. Znałam to spojrzenie i wiedziałam, że zrobił coś złego.


-Nie ma ich.-wybąkał.-Chcieli zrobić jej krzywdę. Nie mogłem stać bezczynnie. No i jakoś tak wyszło.


Usłyszałam westchnięcie współczujące Esme. Mój mąż znów posłał wampirzycy maślane spojrzenie. Uczucie zazdrości wzrosło.


-Może nas sobie przedstawisz?-spytałam przesłodzonym głosem.


-Ymmm...tak. To jest...eee...-cudownie! Nawet nie zna jej imienia a się ślini!


-Siofra.-przedstawiła się wampirzyca spokojnie.


-Może wejdziemy do domu?-zaproponował Carlisle. Weszliśmy do salonu i usiedliśmy na kanapach. Ja ostentacyjnie zajęłam miejsce na kolanach Jaspera.


-Pozwól, że przedstawię ci moja rodzinę.-powiedział Carlisle. Siofra skinęła głową.-To moja żona Esme i nasz przybrane dzieci. Małżeństwo, Emmmett i Rosalie. Edward i Bella oraz ich córka, Reneesme.-Przy Nessie Siofra uniosła jedną brew ale nic nie powiedziała. Tymczasem Carlisle kontynuował.-Jaspera już znasz, a to...
-Alice.-przerwałam mu.-Żona Jaspera.-oznajmiłam kładąc nacisk na słowo żona i mocniej przytulając męża.


-Ładnie razem wyglądacie.-stwierdziła beznamiętnie.


-Co robiłaś sama w lesie?-spytała z troską Esme.


-Podróżowałam. Nie mam stałego miejsca zamieszkania. Ale nie martwcie się. Od razu wyczułam waszą obecność i nie polowałam w tym miasteczku. Mieszkańcy są nietknięci.


-Czemu byłaś sama?-dopytywała się Rosalie.


-Zawsze jestem sama.-wyjaśniła Siofra.-Nie mam żadnych towarzyszy. Cały mój dobytek mieści się tutaj.-wskazała na mikroskopijny plecak.



-Biedactwo.-wzruszyła się moja przybrana matka. Wstała i przytuliła dziewczynę. Zauważyłam, że Siofra momentalnie się spięła.

-Esme, czy możesz mnie puścić?-spytała cicho Esme odsunęła się powoli.-Wybacz, od dawna nikt mnie nie przytulał. Odzwyczaiłam się.-wyjaśniła.-Poza tym, nie przepadam za tym, by ktoś mnie dotykał.

-Och. Wybacz, nie chciałam cię urazić.-zmieszana Esme usiadła.

-Nie szkodzi. Nie wiedziałaś.-Na usta Siofry wkradł się lekki uśmiech, ale zaraz zgasł.

-Musisz być bardzo samotna. Może zamieszkasz z nami?-zaproponowała Rosalie. Otworzyłam szerzej oczy. Rose miła dla obcych? To było co najmniej dziwne. Siofra uniosła brwi.

-Zamieszkać? Z wami?

-To takie dziwne, że chcemy ci pomóc?-spytał Carlisle.

-Nie. Dziwne jest to, że chcecie mi pomóc nic o mnie nie wiedząc. Moja historia nie nadaje się na bajkę dla dzieci.-stwierdziła szczerze.

-To nic, że cię nie znamy. My też nie mamy swoje za uszami.-włączył się Edward.-Opowiedz nam o sobie. Wtedy już nie będziesz całkiem obca a niedługo staniesz się częścią naszej rodziny.

-Skoro tego chcecie.-wampirzyca wzruszyła ramionami.-Nazywam się Siofra O'Shea.-Edward wybałuszył oczy. widocznie usłyszał w jej myślach coś zadziwiającego.-Zostałam przemieniona w 1269 roku.


***


Nie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam. Ta dziewczynka miała prawie osiemset lat!!! Wszyscy w pokoju wpatrywali się w nią w zdumieniu.


-Urodziłam się w zatoce Skye równo o północy. Jestem z pochodzenia Irlandką, ale niewiele czasu w niej spędziłam.-nagle w jej głosie dało się usłyszeć wyraźny akcent.-Moi rodzice byli piratami. Całe swoje ludzkie życie spędziłam na ich statku. Pewnej nocy, gdy miałam piętnaście lat, wdarł się na niego wampir. Zamordował moją siostrę bliźniaczkę, Nissę, a mnie przez przypadek przemienił. Zaraz potem zginął zabity przeze mnie i mojego brata. Zostałam z rodziną aż do śmierci rodziców. Potem kazałam wybudować sobie własny statek i pływałam na nim aż do czasu, gdy pojawiły się te przeklęte statki parowe.-skrzywiła się z obrzydzeniem.-Od tego czasu żyję na lądzie i podróżuję z miejsca na miejsce.


W pokoju zapadła cisza. Reneesme siedziała pomiędzy Bellą i Edwardem, wpatrując się w Siofrę szeroko otwartymi oczami i z buzią otworzoną ze zdziwienia. Pierwszy otrząsnął się Jasper.


-Wow.-stwierdził niezwykle inteligentnie.-Pewnie miałaś ciekawe życie.


-Zależy kiedy.-stwierdziła beznamiętnie piratka.-I co? Nadal chcecie mnie w swojej rodzinie? Nie byłam jak ten wyidealizowany obraz piratów na filmach. W ludzkim życiu zabiłam pewnie więcej ludzi niż wy jako wampiry.


-Nikt z nas nie jest kryształowy.-stwierdził Carlisle.-Twoja przeszłość nie będzie ważna, jeżeli tylko zgodzisz się przejść na nasza dietę i postarasz się więcej nie zabijać. Myślę, że wtedy nikt nie będzie miał obiekcji.-ku mojemu przerażeniu wszyscy, nawet Rosalie, bez namysłu zgodzili się, by została. Dumnie uniosłam głowę. nie pokażę im, że jestem zazdrosna.



-Niech zostanie jeśli chce.-zgodziłam się obojętnie.

-Na razie pożyczymy ci jakieś nasze ubrania.-oznajmiła Rose.-A za jakiś czas pojedziemy ci coś kupić.

-T nie będzie konieczne. Wystarczy mi to, co mam.-zaoponowała szybko Siofra.

-Nie ma mowy. Musisz mieć więcej ubrań, a Alice na pewno chętnie zabierze cię na zakupy.-spojrzałam na Esme z ledwie skrywanym przerażeniem. Chyba po raz pierwszy nie miałam ochoty na zakupy.



Scathach