niedziela, 13 lipca 2014

Rozdział 2


Witam! Pojawił się komentarz, pojawia się notka. Kasia, dzięki, że komentujesz :). Mam nadzieję, że komuś jeszcze będzie się chciało to czytać. No nic, zapraszam do lektury.

 
Perspektywa Alice


Chodziłam niespokojnie po salonie. Dlaczego Jaspera jeszcze nie było? czemu nie wrócił do domu zaraz po polowaniu? Czekałam już na niego od godziny. Dzwonienie byłoby bezcelowe; zostawił telefon w domu. Ze zdenerwowania nie potrafiłam usiedzieć w miejscu. Chodziłam w kółko po salonie i zamartwiałam się.
W końcu poczułam go. Był już bardzo blisko domu. Wybiegłam do ogrodu przez szklane drzwi tarasowe i rzuciłam mu się na szyję. Objął mnie. poczułam, że jest spięty. Odsunęłam się od niego parę kroków i zauważyłam, że nie jest sam. Obok niego stała drobna ruda wampirzyca o oczach czerwonych jak krew. Dotarł do mnie jej zapach. Pachniała lasem, wodą i czymś jeszcze. Gdyby nie to, że byłam tak wyczulona na zapach mojego męża, zapewne nie poczułabym go przy niej.


-Cześć, kochanie.-wybąkał Jasper wyraźnie zmieszany. Założyłam ręce na piersi.



-Gdzie byłeś?-spytałam z wyrzutem.-Martwiłam się o ciebie.-w ogrodzie pojawiła się reszta rodziny zwabiona zapachem nieznajomej. Jasper spojrzał na dziewczyną rozmarzonym wzrokiem. Poczułam ukłucie zazdrości. Mój mąż gapił się na nieznajomą dziewczynę jak sroka w gnat. Zmierzyłam ją z góry na dół. Była drobniutka, zdawała się zrobiona z porcelany i nawet ja byłam od niej wyższa. Jak każdy wampir była śliczna, miała harmonijne rysy i piękne włosy. jednak jej oczy były przerażające.


-Ja...wracałem do domu, kiedy poczułem obce wampiry.-zaczął Jasper.-Poszedłem sprawdzić kto to i spotkałem ją-wskazał na swą towarzyszkę.-i sześć innych wampirów.


-Gdzie oni są?-spytał Carlisle. Jasper spuścił wzrok. Poczułam niepokój. Znałam to spojrzenie i wiedziałam, że zrobił coś złego.


-Nie ma ich.-wybąkał.-Chcieli zrobić jej krzywdę. Nie mogłem stać bezczynnie. No i jakoś tak wyszło.


Usłyszałam westchnięcie współczujące Esme. Mój mąż znów posłał wampirzycy maślane spojrzenie. Uczucie zazdrości wzrosło.


-Może nas sobie przedstawisz?-spytałam przesłodzonym głosem.


-Ymmm...tak. To jest...eee...-cudownie! Nawet nie zna jej imienia a się ślini!


-Siofra.-przedstawiła się wampirzyca spokojnie.


-Może wejdziemy do domu?-zaproponował Carlisle. Weszliśmy do salonu i usiedliśmy na kanapach. Ja ostentacyjnie zajęłam miejsce na kolanach Jaspera.


-Pozwól, że przedstawię ci moja rodzinę.-powiedział Carlisle. Siofra skinęła głową.-To moja żona Esme i nasz przybrane dzieci. Małżeństwo, Emmmett i Rosalie. Edward i Bella oraz ich córka, Reneesme.-Przy Nessie Siofra uniosła jedną brew ale nic nie powiedziała. Tymczasem Carlisle kontynuował.-Jaspera już znasz, a to...
-Alice.-przerwałam mu.-Żona Jaspera.-oznajmiłam kładąc nacisk na słowo żona i mocniej przytulając męża.


-Ładnie razem wyglądacie.-stwierdziła beznamiętnie.


-Co robiłaś sama w lesie?-spytała z troską Esme.


-Podróżowałam. Nie mam stałego miejsca zamieszkania. Ale nie martwcie się. Od razu wyczułam waszą obecność i nie polowałam w tym miasteczku. Mieszkańcy są nietknięci.


-Czemu byłaś sama?-dopytywała się Rosalie.


-Zawsze jestem sama.-wyjaśniła Siofra.-Nie mam żadnych towarzyszy. Cały mój dobytek mieści się tutaj.-wskazała na mikroskopijny plecak.



-Biedactwo.-wzruszyła się moja przybrana matka. Wstała i przytuliła dziewczynę. Zauważyłam, że Siofra momentalnie się spięła.

-Esme, czy możesz mnie puścić?-spytała cicho Esme odsunęła się powoli.-Wybacz, od dawna nikt mnie nie przytulał. Odzwyczaiłam się.-wyjaśniła.-Poza tym, nie przepadam za tym, by ktoś mnie dotykał.

-Och. Wybacz, nie chciałam cię urazić.-zmieszana Esme usiadła.

-Nie szkodzi. Nie wiedziałaś.-Na usta Siofry wkradł się lekki uśmiech, ale zaraz zgasł.

-Musisz być bardzo samotna. Może zamieszkasz z nami?-zaproponowała Rosalie. Otworzyłam szerzej oczy. Rose miła dla obcych? To było co najmniej dziwne. Siofra uniosła brwi.

-Zamieszkać? Z wami?

-To takie dziwne, że chcemy ci pomóc?-spytał Carlisle.

-Nie. Dziwne jest to, że chcecie mi pomóc nic o mnie nie wiedząc. Moja historia nie nadaje się na bajkę dla dzieci.-stwierdziła szczerze.

-To nic, że cię nie znamy. My też nie mamy swoje za uszami.-włączył się Edward.-Opowiedz nam o sobie. Wtedy już nie będziesz całkiem obca a niedługo staniesz się częścią naszej rodziny.

-Skoro tego chcecie.-wampirzyca wzruszyła ramionami.-Nazywam się Siofra O'Shea.-Edward wybałuszył oczy. widocznie usłyszał w jej myślach coś zadziwiającego.-Zostałam przemieniona w 1269 roku.


***


Nie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam. Ta dziewczynka miała prawie osiemset lat!!! Wszyscy w pokoju wpatrywali się w nią w zdumieniu.


-Urodziłam się w zatoce Skye równo o północy. Jestem z pochodzenia Irlandką, ale niewiele czasu w niej spędziłam.-nagle w jej głosie dało się usłyszeć wyraźny akcent.-Moi rodzice byli piratami. Całe swoje ludzkie życie spędziłam na ich statku. Pewnej nocy, gdy miałam piętnaście lat, wdarł się na niego wampir. Zamordował moją siostrę bliźniaczkę, Nissę, a mnie przez przypadek przemienił. Zaraz potem zginął zabity przeze mnie i mojego brata. Zostałam z rodziną aż do śmierci rodziców. Potem kazałam wybudować sobie własny statek i pływałam na nim aż do czasu, gdy pojawiły się te przeklęte statki parowe.-skrzywiła się z obrzydzeniem.-Od tego czasu żyję na lądzie i podróżuję z miejsca na miejsce.


W pokoju zapadła cisza. Reneesme siedziała pomiędzy Bellą i Edwardem, wpatrując się w Siofrę szeroko otwartymi oczami i z buzią otworzoną ze zdziwienia. Pierwszy otrząsnął się Jasper.


-Wow.-stwierdził niezwykle inteligentnie.-Pewnie miałaś ciekawe życie.


-Zależy kiedy.-stwierdziła beznamiętnie piratka.-I co? Nadal chcecie mnie w swojej rodzinie? Nie byłam jak ten wyidealizowany obraz piratów na filmach. W ludzkim życiu zabiłam pewnie więcej ludzi niż wy jako wampiry.


-Nikt z nas nie jest kryształowy.-stwierdził Carlisle.-Twoja przeszłość nie będzie ważna, jeżeli tylko zgodzisz się przejść na nasza dietę i postarasz się więcej nie zabijać. Myślę, że wtedy nikt nie będzie miał obiekcji.-ku mojemu przerażeniu wszyscy, nawet Rosalie, bez namysłu zgodzili się, by została. Dumnie uniosłam głowę. nie pokażę im, że jestem zazdrosna.



-Niech zostanie jeśli chce.-zgodziłam się obojętnie.

-Na razie pożyczymy ci jakieś nasze ubrania.-oznajmiła Rose.-A za jakiś czas pojedziemy ci coś kupić.

-T nie będzie konieczne. Wystarczy mi to, co mam.-zaoponowała szybko Siofra.

-Nie ma mowy. Musisz mieć więcej ubrań, a Alice na pewno chętnie zabierze cię na zakupy.-spojrzałam na Esme z ledwie skrywanym przerażeniem. Chyba po raz pierwszy nie miałam ochoty na zakupy.



Scathach 


























czwartek, 19 czerwca 2014

Rozdział 1

        Ja...Ja...Ja! Oczywiście, Ventres, że wiem kim jesteś. Co do Twojego oburzenia, to nie chciałabym przypominać Ci, że Ty zataiłaś przede mną o wiele więcej niż dwa czy trzy posty :). W każdym razie, skoro pojawiły się pierwsze komentarze, to pojawia się również rozdział. Bardzo dziękuję za słowa uznania i zachętę do dalszego pisania. Tak więc wstawiam pierwszy rozdział z nadzieją, że komuś będzie chciało się to czytać.
 

Perspektywa Jaspera


Biegłem przez las, wiatr rozwiewał mi włosy. Polowanie było udane, tym razem trafiły się same drapieżniki, choć nijak mogły równać się z ludzką krwią. Zwolniłem. Nie mogę tak myśleć. Skończyłem z tym; już nie jestem tą bezduszną bestią, która kierowała mną przez większość mojego wampirzego życia...nie, egzystencji. To lepsze słowo. Zwolniłem jeszcze bardziej, aż biegłem już w ludzkim tempie. Alice zapewne jest już w domu, ale nie mam się po co spieszyć. Lubiłem czasem trochę zwolnić, pomyśleć w samotności.
Nagle poczułem jakiś obcy zapach. Był tak mocny, że aż się zatrzymałem. Nigdy w ciągu mego, bądź co bądź długiego istnienia, nie czułem czegoś takiego. Po chwili dotarły do mnie jeszcze inne zapachy, choć nie tak ciekawe, mocno przytłumione przez tamten.
Ruszyłem w kierunku, z którego dochodziły. Dobiegłem do małej polanki i zatrzymałem się tuż przed linią drzew. Wiatr wiał z naprzeciwka, więc mój zapach nie dotarł jeszcze do osób znajdujących się na polance. Wyjrzałem spomiędzy gałęzi. Na środku polanki stała niska, szczupła wampirzyca z długimi do kolan rudymi włosami. Kiedy mój wzrok spoczął na jej twarzy, zamarłem. Miała delikatną twarz, drobny nos, pełne blade usta i wysokie kości policzkowe. Wzrok miała spuszczony, długie rzęsy rzucały cienie na policzki. Była ubrana w luźne czarne spodnie i męską, szarą bluzę w rozmiarze Emmetta. Otaczało ją sześciu mężczyzn postury mojego misiowatego braciszka. Wszyscy byli wampirami i sądząc z ich min i niewybrednych komentarzy, nie mieli dobrych zamiarów względem dziewczyny.
Powinienem jej pomóc, ale nie mogłem ruszyć się z miejsca. Jej widok poruszył tę część mojego martwego serca, której nawet Alice nie potrafiła obudzić, bo nie jej była przeznaczona. Drobna wampirzyca wyglądała prawie tak samo jak moja młodsza siostra, Joyce. Ale to nie mogła być ona. Przecież widziałem jak rosła, dojrzewała. Widziałem, jak zakłada rodzinę i umiera. Mimo to była niemal identyczna. Przed oczami przeleciały mi wszystkie wspomnienia z nią związane. Jej narodziny, nasze wspólne zabawy i konne przejażdżki. Później moja ucieczka do wojska, to jak wymykałem się od Marii, żeby na nią popatrzeć. Z zamyślenia wyrwał mnie głos jednego z wampirów.



-No, dziewczynko, nie potrzebujesz może ochrony? Paru silnych przyjaciół?-on i jego koledzy zarechotali. Dziewczyna nie zareagowała. Postanowiłem zainterweniować, ale najpierw chciałem ją uspokoić; w tej sytuacji musiała być przerażona. Skupiłem się na jej uczuciach i ze zdziwienia otworzyłem szerzej oczy. Nie było w nich nawet śladu strachu czy niepokoju. Właściwie wszystkie jej uczucia były jakby przytłumione i wygasłe. Wyczuwałem jedynie ślad czegoś na kształt znudzenia i irytacji.
Nagle wampirzyca podniosła głowę i spojrzała wprost na mnie. Zadrżałem. Jej oczy były duże, ocienione czarnymi rzęsami. Ich tęczówki były hipnotyzujące, w odcieniu głębokiej czerwieni. Choć wyglądała na góra piętnaście lat, była starym wampirem, może nawet dwustuletnim. Z wyglądu przypominała porcelanową lalkę, kruchą i bezbronną. Jednak jej oczy mówiły co innego. Czaiła się w nich mądrość i doświadczenie minionych lat lecz także nieokiełznana dzikość i okrucieństwo. Ale otaczające ją wampiry nie dostrzegały kryjącej się w nich groźby. Ten, który wcześniej się odezwał, podszedł do niej i położył jej rękę na ramieniu. Nachylił się z paskudnym uśmiechem.
Wyszedłem spomiędzy drzew i odchrząknąłem.


-Przepraszam, panowie.-zacząłem. Kiedy odwrócili się zdumieni założyłem ręce na piersi i nadal spokojnie mówiłem dalej.-To mój teren. Mój i mojej rodziny.

-A co nas to obchodzi?-zaśmiał się wysoki brunet o tępym wyrazie twarzy.-Nie mieszaj się, to nic ci się nie stanie. Ale jak chcesz się dołączyć, to powiedz. Powinno wystarczyć.

Skrzywiłem się słysząc jego paskudny śmiech. Jego koledzy zawtórowali mu, wyraźnie rozbawieni tą sytuacją.

-Raczej nie skorzystam.-stwierdziłem zimno.-Lepiej stąd odejdźcie i dajcie jej spokój.

-Twoja strata.-tępy brunet wzruszył ramionami.-Poza tym, widzisz, żeby ona protestowała?

-Może i nie protestuje, pewnie wie, że to bezcelowe. Nie uważacie, że sześciu na jedną dziewczynę to nie fair?-spróbowałem ostatni raz. Wampiry tylko zarechotały i straciły zainteresowanie moją osobą. Westchnąłem zrezygnowany. Nie lubiłem zabijać, Alice będzie zła, ale sami się proszą o kłopoty.-Jak chcecie.-wzruszyłem ramionami. Zanim zdążyli zorientować się, co się dzieje, przyskoczyłem do stojącego najbliżej wampira i jednym ruchem oderwałem mu głowę. W tym samym momencie dziewczyna chwyciła przegub tego, który ją trzymał i z nieprawdopodobną siłą rzuciła nim w las. Zszokowane wampiry przez chwilę stały bez ruchu, aż w końcu rzuciły się na nas wściekle rycząc. Oderwałem głowę kolejnemu, odrzuciłem ją daleko. Wtem stało się cos dziwnego. Kątem oka dostrzegłem, jak dziewczyna lekko porusza nadgarstkami. Z rękawów jej bluzy wysunęły się dwa srebrne sztylety. Zrobiła pełny obrót i zamaszystym ruchem wbiła sztylet w brzuch swego przeciwnika. Cała polana zamarła. To nie powinno się stać. Ostrze sztyletu powinno się złamać, a tymczasem na wylot przebiło wampirzą skórę.

-Sz...szefie? Nic ci się nie stało?-spytał przez ściśnięte gardło ten, którego trzymałem.

-Jak nic, Dan? Ona zrobiła z szefa szaszłyka.-zaoponował tępy brunet, z którym rozmawiałem. Dziewczyna jakby nigdy nic przyłożyła drugi sztylet do szyi szefa bandy i pewnym ruchem pozbawiła go głowy. Potem wszystko potoczyło się niezwykle szybko. Pozbyliśmy się pozostałych wampirów sam nie bardzo wiem w jaki sposób. Kiedy złożyliśmy ciała na stos zorientowałem się, że nie mam jak go zapalić, a ciała niedługo zaczną się regenerować.

-Masz ogień?-spytałem zmieszany dziewczyny. Spojrzała na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy, lekko przekrzywiając głowę. Patrzyła na mnie długo, jakby oceniała moją wartość. Kiedy poczułem się nieswojo, w końcu się odezwała.

-Mam.-jej głos był cichy i spokojny. Podeszła powoli do ciał wampirów i uniosła dłoń przed siebie. Powietrze pomiędzy nią a stosem zafalowało i ciała zapłonęły. Do nieba uniósł się fioletowy, gryzący dym. Kiedy z wampirów został tylko popiół, ogień zgasł tak niespodziewanie, jak się pojawił. Spojrzałem na dziewczynę zaniepokojony.

-Dziękuję za pomoc. Choć nie była potrzebna.-stwierdziła.

-Mam nadzieję, że nie masz co do mnie złych zamiarów, co?-spytałem głupio. Przecież nie mogła zrobić mi krzywdy. Chyba. Kąciki jej ust zadrgały, jakby miała się uśmiechnąć.

-Nie.-poczułem ulgę. Znów zapadła cisza. Głupio było mi stać tak bez słowa, jeszcze głupiej było mi tak po prostu odejść. Poza tym Alice na pewno się niecierpliwi.

-Może chciałabyś pójść ze mną?-spytałem w końcu.-Mieszkam niedaleko.

-Jeżeli nie będzie ci to przeszkadzało.-wampirzyca skinęła głową. Ruszyliśmy bez słowa do domu. Moje myśli krążyły wokół tego, co stało się na polanie. Nic z tego nie rozumiałem. Jednak miałem teraz poważniejszy problem. Jak wytłumaczę się swojej żonie?


Scathach
 


wtorek, 11 lutego 2014

Prolog



Jedna noc...
Krzyk, ból, krew...
Dwa serca przestają bić,
Dwie osoby umierają,
Lecz nie tak samo...
Stracona osoba...
Stracone serce...
Stracone uczucia...
Stracone życie...
Stracona dusza...


Żyje, nie umiera.
Czuje.
Kocha.
Udaje.
Egzystuje.
Nie jest martwa.
Jest obecna duszą i ciałem.
Jedna osoba.
Bez życia.
Bez serca.
Bez duszy.


Oto jest prolog. Nie bardzo mi się podoba, ale nie miałam na niego pomysłu. Bardzo proszę, jeżeli ktoś w ogóle wchodzi na mojego bloga, niech komentuje. pozdrawiam

Scathach


czwartek, 6 lutego 2014

Bohaterowie

 
 
Siofra Lasair Scathach Yvon Xiana O'Shea
 
Irlandzka wampirzyca i piratka. Jej wiek nie jest dokładnie znany, ponieważ trudno jest znaleźć osobę, która zna choćby rok jej urodzenia. Została przemieniona w wieku 15 lat przez nieznanego wampira, zaraz po zabiciu jej siostry bliźniaczki. Jest bardzo drobna, mimo to jest nieprawdopodobnie zwinna i bardzo silna. Ma długie, rude włosy. Żywi się krwią ludzi a w ostateczności i zwierząt. Posiada bardzo potężny dar mający wiele zastosowań. Jest typem odludka, sprawia wrażenie "czującej" lecz tak naprawdę nie odczuwa zbyt wielu uczuć.  Jest zimna ,wyrachowana, miewa skłonności sadystyczne, ale nie widzi sensu w bezsensownym zabijaniu. Jest także bardzo lojalna wobec osób, które jej pomogły.
 
 
 
 
Mary Alice Brandon Cullen
 
Urodziła się w 1901r. w Biloxi w stanie Mississipi. Została oddana przez rodziców do szpitala psychiatrycznego, ponieważ już za ludzkiego życia miewała wizje przyszłości. Miała młodszą siostrę, Cynthię. Została przemieniona w 1920r., w wieku 19 lat. nie pamięta nic ze swojego ludzkiego życia, oprócz imienia "Alice". Żywi się krwią zwierząt. Adoptowana córka Esme i Carlisle'a Cullenów. Żona Jaspera Whitlocka Hale Cullen, siostra Edarda, Rosalie i Emmetta. Posiada dar widzenia przyszłości, jednak jej wizje są niepewne. Alice jest niska i drobna, ma krótkie, czarne i nastroszone włosy. Jest wesoła i energiczna.
 
 
  Major Jasper Whitlock Hale Cullen
 
Urodził się w 1844r. w Houston w Teksasie. W wieku 17 lat uciekł z domu i dołączył do Armii Konfederatów. Został przemieniony w 1863r. przez Marię i brał udział w wielu bitwach nowonarodzonych. żywi się krwią zwierząt, ma jednak duże problemy z samokontrolą. Mąż Alice, przybrany syn Carlisle'a i Esme Cullenów, brat Edwarda, Rosalie i Emmetta. Potrafi wyczuwać i kontrolować emocjr innych. Jest wysokim, silnym mężczyzną o blond włosach. Jest bardzo skryty i zamknięty w sobie.






 
 Edward Anthony Masen Cullen


Urodził się 20 czerwca 1901r. w Chicago w stanie Illinois. W wieku 17 lat zachorował na grypę hiszpankę. Po śmierci jego rodziców Carlisle Cullen zabrał umierającego chłopaka do domu i przemienił. Żywi się krwią zwierząt. Mąż Belli Swan Cullen i ojciec Renesmee. Adoptowany syn Carlisle'a i Esme Cullenów, brat Rosalie, Emmette, Alice i Jaspera. Potrafi czytać w myślach. Edward jest wysoki, ma burze zawsze rozczochranych, miedzianych włosów. Jest poważny i stonowany.





 
 
Isabella Marie Swan Cullen


Urodziła się 13 września 1987r. w Forks w stanie Waszyngton. Po rozwodzie rodziców mieszkała z matką i ojczymem w Phoenix w stanie Arizona. Mając 17 lat przeprowadziła się do ojca do Forks. Poznała tam Edwarda Cullena i jego rodzinę. Po zakończeniu szkoły wyszła za mąż za Edwarda i urodziła Renesmee. Po porodzie została zmieniona w wampira przez męża. Jest córką Renee Swan Dwyer i Charliego Swan. Jej darem jest tarcza mentalna. Jest niewysoka i ma długie kasztanowe włosy. Jest uprzejma, miła, odważna i nieco lekkomyślna. Nie lubi być w centrum uwagi.









Renesmee Carlie Cullen


Córka Edwarda i Belli Cullenów. Półwampir. Wpoił się w nią Jacob Black. Potrafi przekazywać swoje myśli i wspomnienia poprzez dotyk.






Rosalie Lillian Hale Cullen

Urodzila się w 1915r. w Rochester w stanie Nowy York. Gdy miała 18 lat zaręczyła się z Royce'm Kingiem II, jednakże tydzień przed ich ślubem, Royce upił się wraz z kolegami, po czym zbili i zgwałcili Rose. Umierającą dziewczynę znalazł, przemienił i adoptował Carlisle Cullen. Rosalie zaraz po przemianie zabiła swoich byłych oprawców, w tym Royce'a. W 1935r. znalazła umierającego Emmetta, uratowała go i poprosiła Carlisle'a o jego przemianę. Parę lat potem wyszła za niego. Rose jest niezwykle piękną kobietą o blond włosach. Jest nieco samolubna, często jest bardzo wredna i nieprzyjemna.  potrafi być też miła i uczynna.




Emmett McCarty Cullen

Urodził się w 1915r. w Gatlinburg w stanie Tennesee. Jako młody chłopak zadawał się z dość nieprzyjemnym towarzystwem, mimo to chętnie pomagał swoim rodzicom. w 1935r. został zaatakowany przez niedźwiedzia. Uratowała go Rosalie. Ożenił się z nią. Jest adoptowanym synem Esme i Carlisle'a Cullenów, bratem Edwarda, Alice i Japera. Emmett jest niezwykle silnym, wysokim mężczyzną o krótkich czarnych włosach. Emmett jest wesoły, dziecinny, zabawny i bardzo otwarty na innych.



Esme Anne Platt Evenson Cullen

Urodziła się w 1895r. w Columbus w stanie Ohio. Pierwszy raz spotkała doktora Carlisle'a Cullena, kiedy ten zajął się jej złamaną nogą. Wyszła za mąż za Charlesa Evensona lecz nigdy nie zapomniała doktora Cullena. Charles okazał się okropnym mężem, często znęcał się nad żoną. W 1920r., Esme dowiedziała się, że jest w ciąży i uciekła przed mężem. Niestety, jej synek zmarł niedługo po urodzeniu na zapalenie płuc. Z rozpaczy Esme skoczyła z klifu, przeżyła jednak upadek. W kostnicy znalazł ją Carlisle i przemienił. Esme jest żoną Carlisle'a i przybraną marką Edwarda, Rosalie, Emmetta, Alice i Jaspera. To drobna kobieta o brązowych włosach i wielkim sercu. Jest bardzo dobra, łagodna i kochająca.



Carlisle Cullen

Urodził się w 1640r. w Londynie w Anglii. Był synem Anglikańskiego pastora, wraz z ojcem polował na wampiry. podczas jednego z takich polowań został ugryziony przez wampira. Gdy przemiana dobiegła końca Carlisle był załamany i próbował się zabić. Jako pierwszy zaczął żywic się krwią zwierząt. Przez pewien czas mieszkał w Volterze, potem wyjechał do Ameryki. Przemienił Esme, Edwarda, Rosalie i Emmette. Jest mężem Esme i przybranym ojcem Edwarda, Rosalie, Emmetta, Alice i Jaspera. Jest dobrze zbudowanym, wysokim mężczyzną o blond włosach. Z natury jest dobry, uprzejmy i pomocny. Brzydzi się wszelką przemocą.

środa, 5 lutego 2014

Witam

 
Postanowiłam pisać bloga o Cullenach, ponieważ bardzo lubię sagę Zmierzch i lubię pisać.
Jest to mój pierwszy blog, więc proszę o wyrozumiałość. Komentarze są mile widziane, tak samo krytyka.
Pozdrawiam!
 
Scathach